Przykładem zróżnicowanego orzecznictwa NSA w obrębie podatku u źródła jest kwalifikacja usług pośrednictwa handlowego. W jednym z najnowszych wyroków NSA (z 9 października 2025 r., sygn. II FSK 112/23), sąd odniósł się do powyższych usług i ich kwalifikacji do usług o podobnym charakterze do usług niematerialnych. NSA uznał, nie podzielając stanowiska podatnika (spółki), że rzeczywisty charakter czynności wykonywanych przez kontrahentów, tj. rekomendowanie przez nich produktów spółki, zapoznawanie klientów z ofertą, gromadzenie informacji o rynku, planowanie dostaw, tworzenie strategii sprzedażowych, wskazuje na ich podobieństwo do usług doradczych, reklamowych, badania rynku i zarządzania wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT. Tym samym zdaniem NSA, ww. usługi pośrednictwa handlowego winny być objęte regulacją art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT, a tym podlegać podatkowi u źródła.
Natomiast w jednym z wcześniejszych wyroków (z 28 czerwca 2024 r., sygn. II FSK 1311/21) NSA stwierdził coś zupełnie przeciwnego. W wyroku tym NSA uznał, że: „Nie można negocjacji handlowych, przy których niewątpliwie występuje pewien rodzaj doradzania w postaci nakłaniania, namawiania do kupna konkretnego towaru, wiązać ze specjalistycznymi usługami doradztwa. Nie można też uznać za działania reklamowe występujące bezpośrednio przy sprzedaży elementy zachwalania towaru, przedstawiania go, podkreślania jego cech. Nie są to również świadczenia o podobnym charakterze, gdyż sprzedaż towaru jest odrębną czynnością od reklamy i doradztwa pod względem organizacyjnym, technicznym, prawnym i finansowym. Odrębną czynnością jest pośrednictwo w sprzedaży. /…/, to że nieodłączną cechą usług pośrednictwa w sprzedaży jest zawieranie się w nich elementów reklamowych, marketingowych czy doradczych, nie skutkuje tym, iż usługa ta staje się automatycznie usługą podobną do reklamy czy doradztwa.”